ikkje-drama

kvifor alt er helvetes trist åleine
eit ikkje-drama i fire dagar av jostein avdem fretland

(han går rundt og ryddar opp frukosten, tek ein sup chai kvar gong han passerer bordet)
ho:
no er klokka halv, eg må gå!
han: ok, vi sjåast snart! hadet! (dei sender slengkyss, medan ho går nedover den tronge gangen)

(han ser etter ho, legg seg att)

(han vaknar)

(stille, maurice durflé spelar)

(stille, aphex twin spelar, han arbeider ved pulten)

(interessa falnar, folk går)


tolkien om ringdrotten


«Om det er noko indre meining eller «bodskap» i boka, har forfatteren ikkje tenkt ho slik. Ho er korkje allegorisk eller knytt til hendingar i tida.

(...)

Men eg mislikar allegori av fullt hjarte, på alle vis, og det har eg gjort frå eg vart gamal nok og aktsam nok til å merke meg kvar slikt finst. Eg likar helst soge, sann eller oppfunnen, med ulik appell til klangbotn, tanke røynsle hjå lesaren, medan allegorien er styrd av siktemålet til forfattaren.»

sjå!

kopar


foto: mariellvel

å menneskje, syng tenoren, omkransa av stille strykarar. ein obo dansar inn og du knepper opp skjorta. mezzoen klagar medan dei koparraude gardinene fort blir trekt føre. i taket opnar himmelen seg, men under brest jordi.

dagar går og togni et på meg. for kvar melding frå mamma, kvar mail frå nigeria, bit ho eit stykke av kroppen min og tygg framfor meg. eg sit roleg i korgstolen og ser det ljose kjøtet forsvinne, ler for meg sjølv av det absurde åsynet. kva skal ein gjera.

ein kan
     stoppa sokkar
          spela gnav
               sova i operaen
                    hengje seg
                         kastrere katten eller
                              turke av pianoet

ein kan også vandre omkring som ein springar i eit sjakkspel og vente på stundi når Lg5 kjem og eg skjønnar kva veg det ber. høyre på madrigalar og syngje med kontratenoren som best eg kan, før barokken gjer meg overflødig. fyre i jøtulen med tømde ølflasker og gamle bindersar, i von om å finne sanning i logane.

 

viss ikkje kan eg la den sløve sagi grava gjennom skinnet mitt, ta ut eit stykke meg til ho som sit taus og fortærer. eg kan enno ein gong smile nøgd med at hjartet ikkje sit i låret, og håpe at det held seg slik. er eg heldig, forsvinn ho når ho er mett. er eg heldig, knirkar det i døri når ho kjem, så eg høyrer ho.

 

kvar er du i alt dette; sit du i lyngen med ein plukkar og blå fingrar. spring du nedover eit fortau for å nå ein trikk. dansar du sveitt i blodfersk rus, er du gøymd bak koparraude gardiner i eit hus eg aldri har sett.

 

 


nyårsdag





med di beste evne kunne du likevel ikkje innsjå det.

i gamle ord sto du bunden og skalla mot veggen, nasen raud og blodig av slaga. eg gjekk innåt og hengde opp eit pledd på spikaren. då eg gjekk sto du framleis der, med små fjon av tova ull i håret. or mange augo som må til for å sjå det, spurde du deg aldri. Kor mange blikk ein laut kaste den same staden for å trengje gjennom bordet, koma under golvet, finn du aldri ut. Som dei før deg spring du som jaga utan rørsle, dansar som rusen utan takt. Hjarteslaga dine knekkjer ribbeina, eitt for eitt, før dei tærer lever og magesekk. Når runden er ferdig, med spreiingi av kraniet ut over golvet, pakkar du deg saman att og tek til på nytt. Du vaklar og dett, men stiller deg opp att innved veggen, tek i mot slaga som kjem.

Men gongen då du fell ventar. Framme i lysingi står han, med skinande sverd og rusten brynje. Svartbroten og med grove andletstrekk. Du fryktar han meir enn alt, og elskar han meir enn livet. Du spring mot han men forsvinn vekk. Du flyktar frå han, men ser augo hans nærme seg. Nyårsdagen er komen, kvar er rakettane.  


Blitzsljoset blendar deg og du skvett bakover. Du er omgjeven av dei du elskar, graset og stjerneskota. Du er heime, vener syng og jenter dansar. I vestlidi ser du palmeblada kvervlast og fara opp mot tempelet. Du ser målet, strammar ryggsekken og legg av stad. Kart finn du der. Skoa tek du av. Ventetid kan koma når ein visnar, då kan ein vente på slutten, lata tempelet koma til seg. No spring du mot den store elvi over marki, rimet ligg sylvaktig og lyser vegen. Du kiker rundt alle svingar om brui snart kjem, men ho er ikkje å sjå. Alle vegar har ei bru, tenkjer du. Sjølv om du har rett i det, veit du ikkje kvar du finn ho, så du er like langt.

 

Då eg kom att, sto du framleis der, med små striper storkna blod i håret. Du var bøygd innåt veggen, og ribbeina dine var lause. Eg tok dei ut og skapte ei kvinne, nokon til å ta seg av deg, men du stengde ho ute. Resten av natti sto ho utanfor og hamra på glaset, til ho endeleg sokk saman på den frosne plenen. Eg tiltala deg for utruskap mot skapingi og dømde deg til døden, du steina deg. For kvar gong blir du mindre å plukke opp, og du spør deg kor mange augo som må til for å sjå det. Du skjønnar at det er seint, og legg deg, til straumen dreg deg opp og inn i kvervelen att. Palmene utanfor veks og visnar i takt med di eiga rotning. Ekorna i hagen byggjer hus til vinterern og fyller dei med tenner og anna dei fann. Det var faen til torsdag, du seier det høgt, så ingen høyrer det.

 


mat når alt anna er for stort og


sidan sist har eg vore ei veke i palestina. inntrykka var altfor mange og altfor overveldande til å skrive om no, så det får vente. det som derimot er jordnært og triveleg nok er å fortelja om den arabiske middagen eg laga til mariell for å feire at vi var heimkomne. ein sikker vinnar på det arabiske kjøkenet er nemleg maklouba, ein slags kjuklingformaktig substans.

uansett, du kokar ein del kjukling (ja, du kokar den) med kjuklingbuljong og kanskje litt safran. når kjuklingen er ferdig, tek du han ut og så kan du leggje risen i bløyt i buljongen. og så kan du godt laga litt grønsaker, til dømes paprika og lauk.

oktober17

dei skal helst steikast i maklouba-krydder, som eg kjøpte på¨marknaden i jerusalem. dit kan jo du reise òg, eller så kan du heilt sikkert finne oppskrifter på nett med gode erstatningskrydder som går an å få tak i her.

oktober16

som i dei fleste arabiske rettar, er hakka og rista mandlar ein naturleg del av maklouba. eg trur du med hell kan strø dei oppå til slutt.

oktober15

ok, no kjem det morosame! start med ein tom kjel. så legg du nedi kjuklingen, sprer den litt utover, og syter for at det blir eit hol på midten. oppå kjuklingen legg du grønsakene, før du fyller holet med ris og legg resten på toppen. til slutt tek du vatnet du hadde risen i og tømmer på toppen. då blir det omlag slik:

oktober18

no er det ein god del væte som må koke inn. det skal den få lov til. i mellomtidi kan du koke turkish coffee til kjærasten din, fordi det får ein gjerne når maten er forseinka i arabia.

oktober20

(skal serverast i små, små koppar)

oktober21

den er sterk og søt og heilt fantastisk.

oktober19

ah, mykje betre. når du føler på deg at den er turr nok, er du klar til å servere. då tek du ein tallerken og legg som lok på kjelen. så snur du kjelen opp ned. ideelt sett ligg då makloubaen som ei vakker formkake på tallerkenen og du får evig god sjølvtillit på kjøkenet. det er mange mellomstadium mellom dette og katastrofe, og det er heilt lov å pynte litt på formi før du serverer. uansett, min maklouba såg slik ut:

oktober22

oktober23

så må du ha førebudd ein agurksalat, den skal helst vera agurk og tomat, men dersom du - som meg - har gløymt å kjøpe tomat, kan du jo vera kreativ. sjølv om eg ikkje er heilt sikker på om sølvlauk er fyrstevalet. yoghurt derimot, er heilt nødvendig. naturell, altså.

oktober24

sånn, då er den ferdig. til dessert kan du eventuelt laga baspousa (som eg faktisk har lært meg å skrive på arabisk, بسبوسة), det laga eg i går kveld. det er godt og har kokos og semulegryn.










kriblingar


i dag kjenner eg det krible i meg. eg har nett prata med han som skal bli læraren min ei stund framover og avtala time. endelaus øving utan retning eller mål er så frustrerande og om sjølv om det er tre veker til, har eg iallfall noko å øve fram mot. det gjer meg glad!

290809274
sjå, så glad!


anna som gjer meg glad er den fine boki med fransk grammatikk eg fann i dag i ei kyrkje. eg skjønnar ikkje så mykje, men litt, sånn som L'alphabet français se compose de vingt-cinq lettres og Ces vingt-cinq lettres de l'alphabet se divisent en voyelles et en consonnes. Uttalereglar går òg fint; i est long dans église, dans gîte, et bref dans petite. o est long dans rose, dans apôtre, et bref dans botte.

290809271

snart skal eg bli flink! og tenk så fint viss eg endar opp med å tala mellomkrigsfransk! det håpar eg.

i grøderik jord


snikkarsvenneprøva mi var
å byggje eit gjerde

nykelen til grindi
var svennebrev

no er eg byggmeister og læser meg
inn og ut kvar gong
avlingi treng vatn

forfatteri forfattera


For å skrive romanar må ein først og fremst vere fylt av eit kontrollert raseri og ei kjensle av at ein skal ut og ta dei, jævlane.
- Ragnar Hovland

eg sit på turistkontoret og skriv søknad til furore-stipendet. tenkjer at eg skal ta dei, jævlane, veit berre ikkje heilt korleis. no grunnar eg på formuleringar og nyanseringar, for at det skal bli mest mogleg tydeleg at eg faktisk treng pengar.

elles får eg meir og meir respekt for ragnar hovland. det er noko deilig upretensiøst ved hans måte å skrive på. eigentleg minner han meg om arve henriksen; stille virtuositet. ta til dømes bussen til peking, som opnar med dei fyrste vel 50 sidene av ein krimroman, utan noko form for løysing - glitrande lite sjølvhøgtideleg. eg trur neste bok på leselista mi lyt bli åleine i alpane.

men fyrst: a concise chinese-english dictionary for lovers. og altså furore.


artists i may like?


artist

det eg lurer på er korleis gorgoroth hamna midt inni der.

ok eg er klar no


som nemnt har eg vore på eit tredagars skrivekurs i aurland, og produktet av det kurset har eg no endeleg lagt ut. Ikkje her, men her. det er ei meining bak alt som står i novella, så viss du ikkje skjønnar det fyrste gongen, klarar du det viss du les ein gong til. eller iallfall gongen etter det. håpar eg. uansett. koseleg viss nokon les.

pre-eksaminært smudi-intermezzo


050629


050630

eg stressar men har det fint i kjærleiken. to øvingsdagar att.

paprikahjarte


leitar ein etter ei unnskulding for å kysse i staden for å laga mat, kan eit paprikahjarte vera kjekt å ha.

23052025

23052027

23052028

23052029

sånn er det. elles arbeider eg mykje med eksamenskonserten min no; øver og programmerer, komponerer og arrangerer. ein del ting eg burde gjort for lengje sidan, men det er gøy, så det går fint. dersom nokon av dykk har lyst til å koma, er de sjølvsagt hjarteleg velkomne den åttande juni, ein-eller-annan gong midt på dagen, i aulaen på firda vgs., sandane. konserten varar omlag ein halv time.

så var iallfall det sagt. no skal eg øve.



17.mai.2009


paris

føtene mine treivst her, dei lufta seg og smilte. la seg i glaset og såg utover arrondissementet sitt, tenkte at i desse gatene kan vi godt trakke meir ein gong; brustein er triveleg underlag og langbrød er godt til frukost. jazz et vi om kvelden og til middag serverer vi opus & innrammingar på ei lun seng av lukke.

eg trur ikkje lengre på illusjonen; viss han finst, vil eg sjølv finne han. til då let eg meg forføre.

kreative måtar å frakte drikkevarer på sykkel. ei historie i bilete og nokre få ord.

opna mjølkekartong.
bibliotek
375
du treng: tannpirkar, kniv til å laga hol, tunn strikk til å knyte med. fest kartongen bakpå sykkelen. du sølar litt, men ikkje så mykje.

*

halvfull hansa ultra
bibliotek
376
du treng: sykkelkorg, relativt utrafikkert rute heim, låg promille og jamn veg utan for mange hol (då veltar den). ved motgåande trafikk kan det vera lurt å køyre ut til sida og gå av sykkelen.



eg er minotauros, den avvæpna.


pasifaë er mor mi, far min kom frå havet. sarissaen min er knekt og falanxen forsvunnen. eg er kjønnslaus. horna mine ligg og blør - eg ventar, verjelaus. lyer til menneska som går forbi. den turre raslingi av grus som møter harde koturnar, vinden som susar i khitonane. kvar dag fell nye blad av den store bjørki rett over stien. eg går bort for å halde dei, fortelja at eg er ein av dei og at dei kan stole på meg. dei svarar, og eg blir overvelda av lyden. overalt rundt meg pip det i små, gule lauv - hese, tunne stemmer. dei hyller meg som konge av knossos og samlar seg rundt fløyelskappa mi. nokre spring ville rundt for å samle pinnar til herskaren si krone, andre legg seg på benken for å gjera det mjukt å sitja. aldri har eg følt meg så stor, så mektig - og eg tek dei med opp på setet mitt, takksemd. fyrst ved midnattstid går eg heim til stilla og garnnysta.

eg er uria, den svikne. regnet har kome i dag, og eg blir våtare for kvart skopar som går forbi. lauvet eg elska i går, er raka i dag. pianomusikk suser i hovudet mitt og augo flakkar, svimlar. eg er hades, heimen min er i underverdi. ho heitte medusa, og augo hennar gjorde meg til stein. badet hennar var vatnet eg drukna i, garnet hennar mitt galgetog.vi levde som gladiatorar i guds colosseum, og eg stirer forferda på liket der i sanden. du feirer sigeren på fanget til keisaren din, medan eg lyer til menneske som sparkar stein, den turre raslingi av søvn som møter harde morgonar. min plass er her, mitt ansvar ufråvikeleg. eg sit på min post. fylg meg ned.


men alt eg ser er ei menneskemengd som hyler kan oksar flyge?

oksar kan ikkje flyge! drep han, han er eit monster! eg sit på benken, inntulla i teppet eg hekla av garnet hennar. hovudet mitt er bøygd og armane slappa. dei kastar kongler og små steinar på meg, utan at eg reagerer. plusteleg stoppar dei og det er eit sekunds dødeleg stille. thesevs! brøler dei, som svoltne løver. thesevs! så stig han fram frå mengdi; kongesonen, athen sin redningsmann. høgreist og rak nærmar han seg, verdig med tunge steg. han er kledd i hoplittrustning, med sverd, hjelm og aspis. eg ventar, verjelaus - sarissaen min er knekt, og falanxen forsvunnen. han når fram til meg og lyfter teppet av hovudet mitt. grip sverdet, og svingar det til hogg. utan smerte kjenner eg det høgre hornet mitt falle. eit nytt hogg, og eg frys. på graset ligg to blødande horn, og eg spør kven er eg eigentleg no.

share

siste delen kjem i morgon.

kvinna med oklesokkane ser ut som eg har bedd ho fly meg til månen,

og alt ho hadde var ein firegirs sykkel. ho seier kva ho heiter og spør om eg vil sitja. eg gjer det, men bestiller ingenting. utan forvarsel serverer eg ho alt eg tenkjer på over eit rundstykkje med skinke og mozzarella.

 

ho heitte ariadne, og hendene hennar var varme som sanden ein sommardag. augo hennar var holer eg gøymde meg i, og årene hennar vegen attende til dagen. vi levde som to isbjørnar på eit drivande isflak, utan å tenkje på når det sokk. då vårvarmen kom, fylgde han trådane og fann henne, utan å lata nystet liggje att. Slik vart eg gåande rundt i min eigen labyrint utan å finne vegen ut.

 

her går eg enno, i bane rundt meg sjølv. eg går alltid dei same stadene, men kvar dag tek eg ein ny veg, i håp om at denne skal leie meg ut av kretas kalde fengsel. at eg ein dag ser det lysglimtet son til daidalos såg, utan at eg sjølv blir brend og fell.

 

 

 

 


men davidsharpa læt, og eg var ikkje lenger ein minotaur.

mi retningslause vandring tek meg forbi ein statue ved eit bakeri, og eg går inn i varmen. alle dei ulike føtene, nokre i kryss, nokre rett ned, nokre med tysko og nokre med stillett. ved sidan av ei grøn tyveske, ser eg to føter utan sko, berre med svarte oklesokkar. og eg høyrer meg sjølv spørja kven det er som går på bakeri i våre dagar med berre svarte oklesokkar.

ho heitte batseba, og freknene hennar fordelte seg i fjeset som grågjess på hausthimmelen. trona hennar var sentrum for min eksistens, og håret hennar veven eg var spend opp på. vi levde som to frø på ein løvetann i ein augneblinks evig sommar. då haustmørkret kom, drog eg ut for å kjempe mot ammonittane.

bibliotek
367

bibliotek
369

bibliotek
370

framhald fylgjer. eg må berre skrive det fyrst.

ein dag. ein stad


& barneaugo som gret. kjærleikshender som roer, reiser som blir gjort. travle føter som fer forbi & trakkar i grusen.

det er her eg sit og lyer til folka som sparkar stein, den turre raslingi av grus som møter harde solar. aller mest når dei kjem gåande med dei stripete dressane sine, dei svarte koffertane og myrke sko med ekte lærsolar. då lyftar eg forsiktig hovudet for å sjå kven det er. no er alt som venta, snart blir eg overraska -  kanskje er han eldre enn sine eigne steg, slik mine er eldre enn meg.

likevel tek eg til føtene. og som eg går, søv eg, slumrar i ævestraumen av menneske og tilstandar. ein gong var eg prins i eit kinesisk dynasti, son av kalifen, maharajaen sin arving. turbanen min var av silke, frakken av hermelin og jentene i mitt harem var dei skjønnaste av kretas jomfruer. eg vakna til sirenesongen, fekk frukost av amazonene sine bryster og let meg, ved middag, forføre av kleopatra sine dansarar.

lookatme

readme

eatme

framhald fylgjer.





så gjør vi så

etter at me kom heim frå herlege henjingadn i dag, har eg hatt vaske og skrivedag.

eg har vaska (nesten) alle dei finaste t-skjortene mine, for hand. det tykkjer eg dei fortener, det går så hardt for seg inni den fæle vaskemaskina. eg vil ikkje risikere noko takk. forøvrig er det berre fint å handvaske slike klede, fordi då får eg ein sjanse til å verkeleg kjenne på stoffet. og stoffet er kunsten. stoffet er den store skilnaden.
                                                    (spør du meg)

forrige rull
04

forrige rull
01
(nepalskjorta får ikkje liggje med dei andre fordi ho fargar av.)

elles har eg stort sett site og skrive musikk i heile kveld, eg skriv på noko som heiter andre fase, som eg håpar skal bli eit ordentleg (litt stort) minimalistisk verk ein gong. får det sikkert aldri framført, men gøy likevel. i morgon reiser eg til fjells att, no for ein lengre periode. masse ski, masse kjæreste & litt gebursdag. det blir stas.

forrige rull
06

når det gjeld påskebodskapen, har jo den- til likskap med julebodskapen- hamna i skuggen bak leik i snøen og rare dyr i freshe fargar. det gjer ikkje meg så mykje, men eg tenkte at eg likevel ville spreie bodskapen, gjennom noko av den mest storslegne musikken eg veit om.

forrige rull
13

de skjønar, i tidlegare tider var det vanleg å skrive pasjonar; skildringar av jesu liding og død. her var det altså rom for store kjensler, og ikkje uventa var høgbarokken sjølve gullalderen for denne sjangeren. heller ikkje uventa, heitte den store kongen johann sebastian bach og hadde rart hår. hans to store pasjonar, johannes- og matteuspasjonen er mellom det aller fremste han skreiv og ikkje minst er det fint å ta fram no i påsketidi. så kan du seia til venene dine at ja visst tek eg vare på påskebodskapen ingen amerikanske kulturimperialistiske eggharar her nei. og då dei høyrde det gjekk dei burt ein etter ein- dei eldste fyrst.

moralen er: gakk heim & høyr på bach.





når eg ikkje spring


det er påske og eg har god tid. det er problematisk. når eg har god tid tenkjer eg mykje, meir enn vanleg. vanlegvis har eg alltid mykje å drive med eller mariell å forelske meg i, men når eg har fri heile dagane og ikkje er med ho, får eg tenkt. kombinerer du det med fakta på laurdag i går om korleis verdskjende musikarar eigentleg blir verdskjende musikarar, får eg hovudbry i dag. litt vondt i magen òg. ei nervøs kjensle for kva eg gjer når eg blir stor, eit stikk ved tanken på kva eg ikkje gjer.

men eg tenkjer ikkje berre, eg arbeider litt òg. det ligg ein ny låt på myspace-sida mi, som de kan høyre på viss de ikkje norskar dykk på påskefjellet utan internett. det gjer eigentleg eg, eg er berre nede i bygdi mellom to av dei totalt tre ulike hytteopphalda. norsk var eg og norskare skal eg bli.

piano


men tenkjer ikkje berre, eg les litt òg. i dag vart eg ferdig med alle mine kjære (the lovely bones) av alice sebold. slutten var nydeleg, elektrisk, gåsehudaktig. ver gode, kjøp ho og les ho. (og ja, mariell; eg veit at du kjem til å mobbe meg fordi eg elskar alle dei ytterst få bøkene eg les. men det er fordi eg berre les dei bøkene du tvingar meg til å lese, og du har usakleg god smak.)

9788252172041

ein annan de godt kan lesa er hans sande, berre fordi han er så rar og kul. eg var på skriveverkstad med han onsdag, det var inspirerande og fint. dessutan er det fint at han har laga masse ulike, rare kjevler og laga ei bok om det. denne er òg fin:

hanssande

 

slangen


Slangen
snik oppetter
brystet mitt kysser
skjeggstubbane og blir ein
mann

beautifulbypelaria

ein kronikk seinare


ein kronikk seinare ligg eg og ventar skriv og stussar på om det går an å halde straumen sjølv om ein ikkje akkurat då strøymer inni eg prøver eg veit om ein straum som aldri stoggar det er impulsane (for i dag har eg arbeidd med impulsmusikk) impulsane kjem meir fornybare enn den kvekaste vestlandsfoss om verdi står går impulsane det er eg sikker på for eg har sett det eg har sett verdi stogge for å sleppe plass til impulsane og det var som dei sette ei ledning til kroppen min og slo på straumen
 create animated gif

vi dansar ein del gjer vi ikkje
 create animated gif

det var ein av dei beste deigane eg har kjent


oppstoda


ei ny tid 
for skuldmenn

vi sleikjer oss
rundt kjeften

skriv i dine
bøker

(stel alt vi 
ser)

sanneleg-
før oss ikkje ut 
i freisting.

jollyroger13i57od


Sitar

Nokre lurte ein gong på korleis sitaren min ser ut. Så eg tenkte eg skulle vise dykk den. 
2801190
Den kom frå India i denne kassa. Lappen er engelsk og tyder: "Dette instrumentet har vi alle rettar til å knuse ressonanskassa på." Grr. 
2801191
Så her er den altså. Ganske fin. 
2801192
Behind the scenes: Eg prøver posen for sjølvutløysaren.2801185
Ok, Beatles no.
28011862801187
Den har kjempefine detaljar!
.28011932801194
Syster mi kjøpte den til meg i New Delhi. Gjett kvar.
2801196
Ja. Hare Krishna Musical Store. Iiiiih. Men det beste, er det som gøymer seg inni kassa. Indiske aviser! Spåkoner, fakirar og søte indiske menn i bar overkropp.
2801197
Min favoritt: Teikneseriane!
2801198
Fin, kva? Det tykkjer eg.

Babaama Rock

2001133
2001134210113621011372001135

Borabamacka

Babaama Rock

Crak Ababamo

Kraba Maboca

Cama Ob Karab

Back Bomaara

Ob-rack Amaba

B.A. Back-o-Rama

Craba-Bamkoba
*

21011392101140
Og så har eg fått julegåve frå Janne, ei perfekt Moleskine notebok.Tusen takk, god jul!

To soldatar


mg493122

I alle dine år som sabotør
var det fyrste gongen at det var for kaldt
til å lækja sår med sprit og male salt,
for bot å gje til han som ligg og blør.

Og her går eg i ein gamal gabardin,
ser snøen sigla på rop frå regntung røyst.
I tretten dagar har den unt meg trøyst,
heilt stille, som ein frosen duk av lin.

Den stilla snøen ber er full av lys
som fylte meg kvar gong eg ute gjekk,
Eg spurde deg, brått fekk eg slik ei sut;

din såra ven, korleis han redning fekk?
Du svara; Vi laut gå, han blødde ut.
Om mildare det er, fyrst no eg frys.

mg493132

Ei tid har gått

Eg er attende, uskadd. Eg har ikkje ein gong nyrestein eller andre eksotiske sjukdommar legestanden spekulerte om eg leid av. Eg har berre eit lite virus i halsen og vondt i høgre langefinger etter å ha spela heavy metal på bassgitar.

Men skrivesperra mi lausna for alvor i går. Det passa eigentleg veldig dårleg, for eg hadde mykje anna å gjera. Likevel var det heilt utruleg deilig. I myrkret i aulaen på skulen, på det nystemte flygelet. (eg veit at dei to siste setningane høyrtest ut som eg mista møydomen min der, og slik kjendest det nesten ut òg.). Eit lite, pentatont tema, som snart vaks til å verta eit ordentleg pianostykke. Det heiter Lu Chi, etter den kinesiske diktaren.

majell
Ho er framleis fin. Eg beheld dei klåre bileta sjølv.
cardigan600
Ei skjorte frå Nepal møter ein svensk cardigan og dei vert lukkelege saman.

Kamera jipi jipi

Fine kjærasten min gav meg eit kamerabatteri i dag, i byte mot litt skjokomønk. Og då eg putta kamerabatteriet inn i kameraet ho har gjeve meg før hende dei mest vidunderlege ting. Eller kanskje ikkje dei mest vidunderlege men kan hende kjem dei på ein 134. plass i liksom allround-rankingen. Men det var ganske fint.

img8418
img8432
img8423img8426
Har du hengt opp eit kenyansk skjerf ved IKEA-julelysa i stova?

Hovudpine

Fyrste skuledag jippi jippi! (reprise)

Eg har eit problem. Og det er timeplanen min. Eg trur de skjønnar når de ser han. Fag i venstre kolonne, lærar i midten og rom til høgre.
timeplanutsnitt

timeplan
Eg skjønnar rett og slett absolutt ingenting.

Har du same eller liknande problem?

I morgon tidleg

Skulestart i morgon jippi jippi jippi jippi!

jippi jippi!

jippi!

one more time
we're gonna celebrate
oh yeah all right
don't stop the dancing

.røveri

200808160858
hei, eg heiter jostein.
eg har skoa til fredrik.
dei er fine.

Årdøler: le.

Er det ikkje dette vi alltid har visst? Lærdøler kan poteter.

papa don't preach


overgang

Eg anar den fyrste ulempen ved blogg.no

--

What's new from the front

1: Mariell prøver å utdanne meg i fotografi. I dag har eg teke bilete av tapet og systre.
2: Eg har forelska meg i Alexander McQueen, fortrinnsvis den nye kolleksjonen hans.
3: Det regnar.
4: Eg lastar ned masse operavideo på dataen min som eg skal kose meg med framover.
5: Eg skal gjera barskt kroppsarbeid på garden i morgon.
6: Innimellom kroppsarbeidet skal eg spela i eit bryllaup.
7: Eg høyrer på Salome av Richard Strauss og tykkjer det er heftig operasnacks; Sex, vald, incest og drap.
8: Eg har ete kake.

tapet
systre







shrestar