tolkien om ringdrotten


Om det er noko indre meining eller bodskap i boka, har forfatteren ikkje tenkt ho slik. Ho er korkje allegorisk eller knytt til hendingar i tida.

(...)

Men eg mislikar allegori av fullt hjarte, p alle vis, og det har eg gjort fr eg vart gamal nok og aktsam nok til merke meg kvar slikt finst. Eg likar helst soge, sann eller oppfunnen, med ulik appell til klangbotn, tanke rynsle hj lesaren, medan allegorien er styrd av siktemlet til forfattaren.

sj!

kopar


foto: mariellvel

menneskje, syng tenoren, omkransa av stille strykarar. ein obo dansar inn og du knepper opp skjorta. mezzoen klagar medan dei koparraude gardinene fort blir trekt fre. i taket opnar himmelen seg, men under brest jordi.

dagar gr og togni et p meg. for kvar melding fr mamma, kvar mail fr nigeria, bit ho eit stykke av kroppen min og tygg framfor meg. eg sit roleg i korgstolen og ser det ljose kjtet forsvinne, ler for meg sjlv av det absurde synet. kva skal ein gjera.

ein kan
stoppa sokkar
spela gnav
sova i operaen
hengje seg
kastrere katten eller
turke av pianoet

ein kan ogs vandre omkring som ein springar i eit sjakkspel og vente p stundi nr Lg5 kjem og eg skjnnar kva veg det ber. hyre p madrigalar og syngje med kontratenoren som best eg kan, fr barokken gjer meg overfldig. fyre i jtulen med tmde lflasker og gamle bindersar, i von om finne sanning i logane.

 

viss ikkje kan eg la den slve sagi grava gjennom skinnet mitt, ta ut eit stykke meg til ho som sit taus og fortrer. eg kan enno ein gong smile ngd med at hjartet ikkje sit i lret, og hpe at det held seg slik. er eg heldig, forsvinn ho nr ho er mett. er eg heldig, knirkar det i dri nr ho kjem, s eg hyrer ho.

 

kvar er du i alt dette; sit du i lyngen med ein plukkar og bl fingrar. spring du nedover eit fortau for n ein trikk. dansar du sveitt i blodfersk rus, er du gymd bak koparraude gardiner i eit hus eg aldri har sett.


nyrsdag





med di beste evne kunne du likevel ikkje innsj det.

i gamle ord sto du bunden og skalla mot veggen, nasen raud og blodig av slaga. eg gjekk innt og hengde opp eit pledd p spikaren. d eg gjekk sto du framleis der, med sm fjon av tova ull i hret.or mange augo som m til for sj det, spurde du deg aldri. Kor mange blikk ein laut kaste den same staden for trengje gjennom bordet, koma under golvet, finn du aldri ut. Som dei fr deg spring du som jaga utan rrsle, dansar som rusen utan takt. Hjarteslaga dine knekkjer ribbeina, eitt for eitt, fr dei trer lever og magesekk. Nr runden er ferdig, med spreiingi av kraniet ut over golvet, pakkar du deg saman att og tek til p nytt. Du vaklar og dett, men stiller deg opp att innved veggen, tek i mot slaga som kjem.

Men gongen d du fell ventar. Framme i lysingi str han, med skinande sverd og rusten brynje. Svartbroten og med grove andletstrekk. Du fryktar han meir enn alt, og elskar han meir enn livet. Du spring mot han men forsvinn vekk. Du flyktar fr han, men ser augo hans nrme seg. Nyrsdagen er komen, kvar er rakettane.


Blitzsljoset blendar deg og du skvett bakover. Du er omgjeven av dei du elskar, graset og stjerneskota. Du er heime, vener syng og jenter dansar. I vestlidi ser du palmeblada kvervlast og fara opp mot tempelet. Du ser mlet, strammar ryggsekken og legg av stad. Kart finn du der. Skoa tek du av. Ventetid kan koma nr ein visnar, d kan ein vente p slutten, lata tempelet koma til seg. No spring du mot den store elvi over marki, rimet ligg sylvaktig og lyser vegen. Du kiker rundt alle svingar om brui snart kjem, men ho er ikkje sj. Alle vegar har ei bru, tenkjer du. Sjlv om du har rett i det, veit du ikkje kvar du finn ho, s du er like langt.

 

D eg kom att, sto du framleis der, med sm striper storkna blod i hret. Du var bygd innt veggen, og ribbeina dine var lause. Eg tok dei ut og skapte ei kvinne, nokon til ta seg av deg, men du stengde ho ute. Resten av natti sto ho utanfor og hamra p glaset, til ho endeleg sokk saman p den frosne plenen. Eg tiltala deg for utruskap mot skapingi og dmde deg til dden, du steina deg. For kvar gong blir du mindre plukke opp, og du spr deg kor mange augo som m til for sj det. Du skjnnar at det er seint, og legg deg, til straumen dreg deg opp og inn i kvervelen att. Palmene utanfor veks og visnar i takt med di eiga rotning. Ekorna i hagen byggjer hus til vinterern og fyller dei med tenner og anna dei fann. Det var faen til torsdag, du seier det hgt, s ingen hyrer det.