forfatteri forfattera


For å skrive romanar må ein først og fremst vere fylt av eit kontrollert raseri og ei kjensle av at ein skal ut og ta dei, jævlane.
- Ragnar Hovland

eg sit på turistkontoret og skriv søknad til furore-stipendet. tenkjer at eg skal ta dei, jævlane, veit berre ikkje heilt korleis. no grunnar eg på formuleringar og nyanseringar, for at det skal bli mest mogleg tydeleg at eg faktisk treng pengar.

elles får eg meir og meir respekt for ragnar hovland. det er noko deilig upretensiøst ved hans måte å skrive på. eigentleg minner han meg om arve henriksen; stille virtuositet. ta til dømes bussen til peking, som opnar med dei fyrste vel 50 sidene av ein krimroman, utan noko form for løysing - glitrande lite sjølvhøgtideleg. eg trur neste bok på leselista mi lyt bli åleine i alpane.

men fyrst: a concise chinese-english dictionary for lovers. og altså furore.


a year from easter


i dag har eg prøvd å overtyde familien min om at musikken til arve henriksen og christian wallumrød er noko av det flottaste som blir laga for tidi. då eg hadde noko vekslande hell med dei, prøver eg på dykk i staden. lat att augo dykkar, og opne øyro. høyr her.

elles er det no klart at eg skal studere musikkvitskap på universitet i oslo frå hausten av. eg har til og med takka ja både til studieplassen og til leilegheiti finami og eg skal dele. alt er liksom klart til at vi skal reise no, eg er spent på om eg er det. eigentleg trur eg det.

moldejazz var fantastisk, ein sju dagar lang, vedunderleg telttur. fina og eg sov i telt på ein camping og var harmoniske non-stop. eg for på konsertar og arbeidde, medan ho slappa av og kosa seg. eg var på mange fantastiske konsertar og samla inspirasjon som ungane samlar russekort ein glad vårdag. joshua redman, the thing, jaga og ikkje minst - før nemnde - arve henriksen og christian wallumrød lærte meg (utan å veta det sjølve) mykje viktig om korleis ein kan laga musikk. er det ikkje fint?

så no skal eg halde fram med å arbeide, førebu meg til å bli gal musikkvitskapsmann. det kan bli artig.

skippern



korleis ein dårleg dag vart ein vedunderleg morgon

 

Ho let han ikkje gå. Sjølv om ho veit at han kan koma til å misse bussen, slepper ho han ikkje. Hendene hennar grip om han i det han snur seg, berre eit til, seier dei. Han går ned trappi og ser seg sjølv. Han går bortover vegen, let sansane tala i tredje person. Kvifor har ho Range Rover, tenkjer han. Så vakre lydane er, seier han. Han går sakte, for å få med seg alt. Etter krysset, der han tok til høgre, ser han på klokka. Ho er meir enn han trudde. Han tek til å småspringe, for å vera heilt sikker på å nå det. Ventingi, som han hadde sett føre seg berre skulle bli ein augeblink, tek lenger tid enn han hadde trudd. Bussen skal fyrst passere på motsett kant, for så å koma attende og plukke han opp. Ho med Range Roveren er her òg, det forvirrar han, for ho køyrde  ei anna retning i stad. Når han endeleg ser bussen koma, tenkjer han at det var på tide. Bussen stoppar, og sjåføren vinkar til han, ber han koma bort. Han har aldri opplevd det før, å gå på bussen på feil kant, men sjåføren smiler. Når han har funne setet sitt, og teke det litt bakover, skriv han alt ned. Han hadde bestemt seg for det på førehand. Utan å veta kvifor, håpar han at det startar noko større; ei verd, eit opphald eller berre små korn av lukke i form av franskkurs og dansing på gatene i ein by. 

raindrops on roses and whiskers on kittens


artists i may like?


artist

det eg lurer på er korleis gorgoroth hamna midt inni der.

ok eg er klar no


som nemnt har eg vore på eit tredagars skrivekurs i aurland, og produktet av det kurset har eg no endeleg lagt ut. Ikkje her, men her. det er ei meining bak alt som står i novella, så viss du ikkje skjønnar det fyrste gongen, klarar du det viss du les ein gong til. eller iallfall gongen etter det. håpar eg. uansett. koseleg viss nokon les.

skriveskriveskrive


desse dagane er eg på skrivekurs i aurland. det er heilt topp, og dei som er med er utruleg flinke å skrive. det gjer det morsomt å vera med og pressar meg - oss - til å yte litt ekstra. vi har ein snasen blogg, der det ligg nokre utdrag av tekstane vi skriv, eit par videoar og litt forskjellig. eg kjem sikkert snart til å blogge noko av det eg skriv her òg, berre eg blir fornøgd med det. eg håpar eg blir det i morgon.

bibliotek
390
eit svært oppstilt bilete av ein svært lite oppstilt gjeng. dei to på midten bak som ser litt ut som han rare som aldri slutta å dukke opp på korpsleir sjølv om han runda 30, er verten vår, petter og læraren vår, ingelin.



juli 2009
ma ti on to fr
    1
2
3 4
5
6 7 8
9
10
11 12
13 14 15 16 17 18 19
20
21
22 23
24
25 26
27 28 29 30 31