lagnad

eg er ikkje sikker på om eg trur på lagnaden. ein er livredd for alt som minner om new age og flagrande toppar og øyredobbar og så tør me ikkje tru noko me ikkje veit. men i natt trudde eg litt på lagnaden, de vil de skjøne etter kvart.

før eg reiste på mi tovekers reise på vestlandet, sa mariell til meg; er det ikkje nokon sjanse for at du kjem attende til oslo i løpet av desse vekene? eg sa at nei, eg kjem ikkje før om to veker. ho svara; eg trur ikkje du greier det. eg trur du kjem til å koma.


i går hadde eg vore på sandane og prata om nynorsk, var trøytt då eg sette meg på bussen klokka halv ni. bussturen tek omlag tre timar og eg sov litt til og frå fram til skei. der bytte eg buss og kom på den som skulle til lærdal. då eg gjekk på bussen, såg eg at det var ein ekspressbuss til oslo og tenkte at eg skulle eigentleg ynskje at eg var på veg heim til mariell. men eg synte ungdomskortet mitt og sa eg skulle til lærdal, gjekk langt bak og sette meg. eg somna og sov fram til sogndal. på kaupanger kjende eg at eg vart trøytt av, så eg sette på ?cartography? av arve henriksen og lente meg bakover. eg visste at det var omlag tre kvarter til eg var heime, så eg tenkte at då rakk eg akkurat å høyre ferdig plata.

då eg vakna, såg eg ut glaset. det var lys der og hus eg ikkje kjende. eg såg på klokka fremst i bussen, den var fem på eitt om natti. eg såg ut ein gong til, skjønte av skilta at eg var i hemsedal. eg tenkte mange stygge ord og tok opp mobilen. mamma hadde ringt 19 gonger. eg hadde fått melding frå pappa, han skreiv at viss eg hadde forsove meg måtte eg ta bussen til gol, og så køyre attende att til lærdal klokka kvart over to. eg ringte mamma og forklarte, men var framleis ganske forfjamsa. medan eg prata med ho, ombestemde eg meg. viss eg snudde på gol, kom eg heim klokka fire. viss eg vart med vidare, kom eg til oslo halv seks. viss eg vart med vidare, kom eg til mariell.

eg vart med vidare, betalte billett og kom fram. undervegs funderte eg ein million gonger; var det noko undermedvite inni meg som forsov meg med vilje? eg har aldri opplevd før å ikkje vakne når bussen køyrer ombord og av ferja og eg plar alltid å vakne når eg skal til vanleg.

eg veit ikkje, men då eg kom fram til siloen og la meg inntil den nakne, varme kroppen som er kjærleiken min, skjønte eg at det var rett. anten det var lagnad, undermedvit eller berre flaks, var det heilt rett at eg forsov meg akkurat då eg gjorde det. når det er sagt, håpar eg ikkje eg gjer det til att. med mindre ho ventar då òg.

svar til deg

 

kjære bella,

 

eg går her heime utan deg, det er rart. tusen takk for brevet, eg måtte vore bra kald og fæl for ikkje å bli litt rørd. og kald og fæl trur eg ikkje eg er. uansett, eg vil fortelja deg om nokre fine ting eg har gjort i dag. 

 

  • frose på tærne då eg vakna
  • eg har besøkt den gamle ungdomsskulen min og helsa på lærarar og elevar eg ikkje hadde sett på fleire år. nokre hadde eg sakna, nokre ikkje. 
  • jon-erik, musikklæraren, var av dei eg hadde sakna. han viste meg den nye synthen dei hadde kjøpt.
  • komponert litt musikk (som eg allereie har sendt deg på mail), men berre litt.
  • spela masse på det sjuke pianoet som står heime i stova vår.
  • spekulert på korleis eg kan hjelpe det sjuke pianoet som står heime i stova vår, fordi det var faktisk ved det eg voks opp. 
  • prata med besten om livet, arbeid og velsigning. 
  • smilt av besten sine frihands sogna-attdiktingar av bibelsoger («dao, vait du, Josva sa at 'fao røvi i gir og ta ait standpunkt'!»)
  • sett starten av ringens brorlag-filmen åleine (fordi du eigentleg ikkje har lyst å sjå han oppatt).
  • tenkt på deg i alle pausar, i alle innpustar og kvar gong eg smilte.
  • ete omelettmiddag med mamma. 

 

håpar du har det ganske fint og at du saknar meg  som eg saknar deg. men eigentleg veit eg jo det. 

 

god natt

 

bello