cafe di roma

av og til, når mariell er ute, går eg på ein kafé og teiknar. då eg var liten var eg alltid sur fordi eg ikkje tykte eg teikna fint, så difor teiknar eg litt av og til no for å overtyde meg sjølv om at det går an. viss nokon er nysjerrige på kva som står nedst, så står det fivrel, skrive med arabiske bokstavar. viss nokon er nysjerrige på kva fivrel er, er det namnet på det nye prosjektet mitt som du kan høyre her eller ved å trykke på den vesle spelaren på sida av bloggen (berre på framsida).

























til mine fine


kyretrakk og tornekratt,
morken ved og barneskratt.
kom og set deg på eit fang,
slott og hekser dagen lang!
prinsar, froskar, hans og grete,
godt du har så mjukt eit sete!
ingen kan deg skade no,
så lengje me er to.



skjulte råk og kjerrevegar,
kjolekragar, himmelstegar,
tre små steg frå oppe ein stad,
vetla er vaken og kjempeglad!
kom ned hit i pysjen din,
og smak litt sovemedisin.
set dykk her på kvart dykkar kne,
så les me alle tre.



langskapet med strikkavotten,
raude boksar med dobbel botn.
to har vakna og er redde,
kom så set me oss på pleddet!
viss me set oss i ein ring,
så les me tusen fine ting;
ørnar, alvar, natt og dag,
fire sit i lag



veidemann i solnedgang,
marihøner, jentesang!
skorsteinar og lass med ved,
eldstemann vil vera med!
askepott og tornerose,
set dykk tett så kan me kose,
frakkeknapp og hattebrem,
her er plass til fem!



bryllaupsfest med klokkeklang,
slott av sjøstjerner og tang!
heksebrygg og prinselist,
eventyr går bra til sist.
siste soga for i kveld,
då kjem mamma likevel.
sjå på ringen, kor han veks,
her sit me alle seks!






                                                                           (alle bilete: mariell øyre)

hjartedulpar/bloddropetrall

 

eg tappa blod i dag

 

ho på blodbanken sa at

 

hjartet mitt tok nokre dobbeltslag

 

det har det aldri gjort før

 

 

 

då eg kom heim og fortalde

 

sa du at det var heilt naturleg

 

for hjartet ditt hoppar over nokre

 

 

så no slær dei to hjarta våre

 

 akkurat nok

 

 

 

 

(alle bilete: mariell øyre


*


(...)

Bloddrope-trallen dansar 
gjenom alle hjartedulpar,
gjenom alle andedrag
og der sol og regn når,
der eld og vatn møtest,
i lauvknuppar, dei brest 
med ørsmå smellar,
liksom kyssar mot vårlufta.
din vår. 
 
Ja som kyssar mot vårlufta
går bloddrope-trallen,
frå ungt blod, frå alt blod.
For når det er vår
og sol rår
blir alt blod ungt og stilla i
bloddropetrall.


(...)


Kristoffer Uppdal, frå Elskhug, 1919


sovedust


i går for eg frå mariell i oslo, og me var  lei oss. i natt tala me på telefon, men eg var trøytt så me avslutta. meldingsvekslingi under fylgde (til orientering søv mariell med slik bind for augo som folk søv med av og til): 

03.47:
m: du er ein dust som berre vil sove. ein sovedust. 

j: Nokon må vel vera det òg då. God natt, elskling <3

m: nei. gamle menn, menn som jobbar i kommunebyråkratiet og du. sovedustar heile gjengen. faen.

j: Hihi, søta! Eg vil ikkje jobbe i kommunebyråkratiet!

m: så skjerp deg da! faen, bli ein skikkelig mann som kun legg seg når kvinna seier god natt. (eg vil at du skal vite at eg må løfte den eine augeflappen for å skriva meldingar)

eg ville berre at de skulle sjå dette, så de kan sjå kor fin ho er sjølv når ho er trøytt, furten og ein tanke berusa. det var alt!

vår, musikk, kjærleik

det er vår om dagen eg arbeider og elskar til langt på natt. lite studiar, mykje musikk, mykje tekst. eg les og har funne at vinje har den beste skildringi av det eg skal bli. musikkdiktar, skriv han om slike som meg. det vil eg bli, musikkdiktar. 




kanskje skal eg bli vanleg diktar òg ein gong. dei må henge saman på eit vis, alt er skildringar av eit liv på ein eller annan måte. det handlar  berre om graden av abstraksjon, trur eg. 

uansett, her kan de høyre det siste eg har gjort. det kjem nok meir, berre eg får områdd meg og gjort alt eg må gjera. det skal gjerast, det òg.  



lagnad

eg er ikkje sikker på om eg trur på lagnaden. ein er livredd for alt som minner om new age og flagrande toppar og øyredobbar og så tør me ikkje tru noko me ikkje veit. men i natt trudde eg litt på lagnaden, de vil de skjøne etter kvart.

før eg reiste på mi tovekers reise på vestlandet, sa mariell til meg; er det ikkje nokon sjanse for at du kjem attende til oslo i løpet av desse vekene? eg sa at nei, eg kjem ikkje før om to veker. ho svara; eg trur ikkje du greier det. eg trur du kjem til å koma.


i går hadde eg vore på sandane og prata om nynorsk, var trøytt då eg sette meg på bussen klokka halv ni. bussturen tek omlag tre timar og eg sov litt til og frå fram til skei. der bytte eg buss og kom på den som skulle til lærdal. då eg gjekk på bussen, såg eg at det var ein ekspressbuss til oslo og tenkte at eg skulle eigentleg ynskje at eg var på veg heim til mariell. men eg synte ungdomskortet mitt og sa eg skulle til lærdal, gjekk langt bak og sette meg. eg somna og sov fram til sogndal. på kaupanger kjende eg at eg vart trøytt av, så eg sette på ?cartography? av arve henriksen og lente meg bakover. eg visste at det var omlag tre kvarter til eg var heime, så eg tenkte at då rakk eg akkurat å høyre ferdig plata.

då eg vakna, såg eg ut glaset. det var lys der og hus eg ikkje kjende. eg såg på klokka fremst i bussen, den var fem på eitt om natti. eg såg ut ein gong til, skjønte av skilta at eg var i hemsedal. eg tenkte mange stygge ord og tok opp mobilen. mamma hadde ringt 19 gonger. eg hadde fått melding frå pappa, han skreiv at viss eg hadde forsove meg måtte eg ta bussen til gol, og så køyre attende att til lærdal klokka kvart over to. eg ringte mamma og forklarte, men var framleis ganske forfjamsa. medan eg prata med ho, ombestemde eg meg. viss eg snudde på gol, kom eg heim klokka fire. viss eg vart med vidare, kom eg til oslo halv seks. viss eg vart med vidare, kom eg til mariell.

eg vart med vidare, betalte billett og kom fram. undervegs funderte eg ein million gonger; var det noko undermedvite inni meg som forsov meg med vilje? eg har aldri opplevd før å ikkje vakne når bussen køyrer ombord og av ferja og eg plar alltid å vakne når eg skal til vanleg.

eg veit ikkje, men då eg kom fram til siloen og la meg inntil den nakne, varme kroppen som er kjærleiken min, skjønte eg at det var rett. anten det var lagnad, undermedvit eller berre flaks, var det heilt rett at eg forsov meg akkurat då eg gjorde det. når det er sagt, håpar eg ikkje eg gjer det til att. med mindre ho ventar då òg.

svar til deg

 

kjære bella,

 

eg går her heime utan deg, det er rart. tusen takk for brevet, eg måtte vore bra kald og fæl for ikkje å bli litt rørd. og kald og fæl trur eg ikkje eg er. uansett, eg vil fortelja deg om nokre fine ting eg har gjort i dag. 

 

  • frose på tærne då eg vakna
  • eg har besøkt den gamle ungdomsskulen min og helsa på lærarar og elevar eg ikkje hadde sett på fleire år. nokre hadde eg sakna, nokre ikkje. 
  • jon-erik, musikklæraren, var av dei eg hadde sakna. han viste meg den nye synthen dei hadde kjøpt.
  • komponert litt musikk (som eg allereie har sendt deg på mail), men berre litt.
  • spela masse på det sjuke pianoet som står heime i stova vår.
  • spekulert på korleis eg kan hjelpe det sjuke pianoet som står heime i stova vår, fordi det var faktisk ved det eg voks opp. 
  • prata med besten om livet, arbeid og velsigning. 
  • smilt av besten sine frihands sogna-attdiktingar av bibelsoger («dao, vait du, Josva sa at 'fao røvi i gir og ta ait standpunkt'!»)
  • sett starten av ringens brorlag-filmen åleine (fordi du eigentleg ikkje har lyst å sjå han oppatt).
  • tenkt på deg i alle pausar, i alle innpustar og kvar gong eg smilte.
  • ete omelettmiddag med mamma. 

 

håpar du har det ganske fint og at du saknar meg  som eg saknar deg. men eigentleg veit eg jo det. 

 

god natt

 

bello

 


 



brennande kjærleik


i går var finami sjuk. når ein er sjuk, treng ein kjærleik, mykje kjærleik. difor fann eg ut at det var tid for å finne fram ein gamal vinnar i frå bollar til burritos, kokkeabcen me alle trur oss til.



brennande kjærleik går ut på ein utvida pølse og potetstappe. då må du fyrst koke poteter. gjerne litt mange, og gjerne i bitar så det går fort. det er ikkje under nokon omstende unnskulda å bruke posestappe.



når potetene er kokt, mosar du dei saman med mjølk (helst heil), salt, pepar og eit eller anna grønt, til dømes rosmarin.



medan potetene kokar tek du til å steike pølsene, som du allereie har delt i fine strimler. dersom du har litt bacon, er det òg godt. lauk skal du òg ha, men ikkje ha den i før pølsene er nesten ferdige. me vil ikkje ha bedehuskarbonadesmørbrødlauk, me vil ha deilig, mjuk så vidt gyllen lauk. stor skilnad.

no, server med eit eller anna raudt, ketsjup eller noko meir avansert, alt etter kva du har tid til, men det skal helst smaka syntetisk tomat. kjempeeinkelt, kjempekjapt og kjempegodt.



og gjet kva; i dag er ho frisk!

ikkje-drama

kvifor alt er helvetes trist åleine
eit ikkje-drama i fire dagar av jostein avdem fretland

(han går rundt og ryddar opp frukosten, tek ein sup chai kvar gong han passerer bordet)
ho:
no er klokka halv, eg må gå!
han: ok, vi sjåast snart! hadet! (dei sender slengkyss, medan ho går nedover den tronge gangen)

(han ser etter ho, legg seg att)

(han vaknar)

(stille, maurice durflé spelar)

(stille, aphex twin spelar, han arbeider ved pulten)

(interessa falnar, folk går)


tolkien om ringdrotten


«Om det er noko indre meining eller «bodskap» i boka, har forfatteren ikkje tenkt ho slik. Ho er korkje allegorisk eller knytt til hendingar i tida.

(...)

Men eg mislikar allegori av fullt hjarte, på alle vis, og det har eg gjort frå eg vart gamal nok og aktsam nok til å merke meg kvar slikt finst. Eg likar helst soge, sann eller oppfunnen, med ulik appell til klangbotn, tanke røynsle hjå lesaren, medan allegorien er styrd av siktemålet til forfattaren.»

sjå!

kopar


foto: mariellvel

å menneskje, syng tenoren, omkransa av stille strykarar. ein obo dansar inn og du knepper opp skjorta. mezzoen klagar medan dei koparraude gardinene fort blir trekt føre. i taket opnar himmelen seg, men under brest jordi.

dagar går og togni et på meg. for kvar melding frå mamma, kvar mail frå nigeria, bit ho eit stykke av kroppen min og tygg framfor meg. eg sit roleg i korgstolen og ser det ljose kjøtet forsvinne, ler for meg sjølv av det absurde åsynet. kva skal ein gjera.

ein kan
     stoppa sokkar
          spela gnav
               sova i operaen
                    hengje seg
                         kastrere katten eller
                              turke av pianoet

ein kan også vandre omkring som ein springar i eit sjakkspel og vente på stundi når Lg5 kjem og eg skjønnar kva veg det ber. høyre på madrigalar og syngje med kontratenoren som best eg kan, før barokken gjer meg overflødig. fyre i jøtulen med tømde ølflasker og gamle bindersar, i von om å finne sanning i logane.

 

viss ikkje kan eg la den sløve sagi grava gjennom skinnet mitt, ta ut eit stykke meg til ho som sit taus og fortærer. eg kan enno ein gong smile nøgd med at hjartet ikkje sit i låret, og håpe at det held seg slik. er eg heldig, forsvinn ho når ho er mett. er eg heldig, knirkar det i døri når ho kjem, så eg høyrer ho.

 

kvar er du i alt dette; sit du i lyngen med ein plukkar og blå fingrar. spring du nedover eit fortau for å nå ein trikk. dansar du sveitt i blodfersk rus, er du gøymd bak koparraude gardiner i eit hus eg aldri har sett.

 

 


nyårsdag





med di beste evne kunne du likevel ikkje innsjå det.

i gamle ord sto du bunden og skalla mot veggen, nasen raud og blodig av slaga. eg gjekk innåt og hengde opp eit pledd på spikaren. då eg gjekk sto du framleis der, med små fjon av tova ull i håret. or mange augo som må til for å sjå det, spurde du deg aldri. Kor mange blikk ein laut kaste den same staden for å trengje gjennom bordet, koma under golvet, finn du aldri ut. Som dei før deg spring du som jaga utan rørsle, dansar som rusen utan takt. Hjarteslaga dine knekkjer ribbeina, eitt for eitt, før dei tærer lever og magesekk. Når runden er ferdig, med spreiingi av kraniet ut over golvet, pakkar du deg saman att og tek til på nytt. Du vaklar og dett, men stiller deg opp att innved veggen, tek i mot slaga som kjem.

Men gongen då du fell ventar. Framme i lysingi står han, med skinande sverd og rusten brynje. Svartbroten og med grove andletstrekk. Du fryktar han meir enn alt, og elskar han meir enn livet. Du spring mot han men forsvinn vekk. Du flyktar frå han, men ser augo hans nærme seg. Nyårsdagen er komen, kvar er rakettane.  


Blitzsljoset blendar deg og du skvett bakover. Du er omgjeven av dei du elskar, graset og stjerneskota. Du er heime, vener syng og jenter dansar. I vestlidi ser du palmeblada kvervlast og fara opp mot tempelet. Du ser målet, strammar ryggsekken og legg av stad. Kart finn du der. Skoa tek du av. Ventetid kan koma når ein visnar, då kan ein vente på slutten, lata tempelet koma til seg. No spring du mot den store elvi over marki, rimet ligg sylvaktig og lyser vegen. Du kiker rundt alle svingar om brui snart kjem, men ho er ikkje å sjå. Alle vegar har ei bru, tenkjer du. Sjølv om du har rett i det, veit du ikkje kvar du finn ho, så du er like langt.

 

Då eg kom att, sto du framleis der, med små striper storkna blod i håret. Du var bøygd innåt veggen, og ribbeina dine var lause. Eg tok dei ut og skapte ei kvinne, nokon til å ta seg av deg, men du stengde ho ute. Resten av natti sto ho utanfor og hamra på glaset, til ho endeleg sokk saman på den frosne plenen. Eg tiltala deg for utruskap mot skapingi og dømde deg til døden, du steina deg. For kvar gong blir du mindre å plukke opp, og du spør deg kor mange augo som må til for å sjå det. Du skjønnar at det er seint, og legg deg, til straumen dreg deg opp og inn i kvervelen att. Palmene utanfor veks og visnar i takt med di eiga rotning. Ekorna i hagen byggjer hus til vinterern og fyller dei med tenner og anna dei fann. Det var faen til torsdag, du seier det høgt, så ingen høyrer det.

 


diskokule med ila skule


i natt fekk eg ikkje sova fordi det var så fint ute.

bibliotek 558

då batteriet på kameraet rauk, la eg meg og somna.


stop motion

eg er i gudbrandsdalen og snakkar om nynorsk og saknar mariell. då kan det varme (for det er snø her!) med ein rar, røyndomsfjern stop motion-film til ein av dei finaste songane eg veit.


mat når alt anna er for stort og


sidan sist har eg vore ei veke i palestina. inntrykka var altfor mange og altfor overveldande til å skrive om no, så det får vente. det som derimot er jordnært og triveleg nok er å fortelja om den arabiske middagen eg laga til mariell for å feire at vi var heimkomne. ein sikker vinnar på det arabiske kjøkenet er nemleg maklouba, ein slags kjuklingformaktig substans.

uansett, du kokar ein del kjukling (ja, du kokar den) med kjuklingbuljong og kanskje litt safran. når kjuklingen er ferdig, tek du han ut og så kan du leggje risen i bløyt i buljongen. og så kan du godt laga litt grønsaker, til dømes paprika og lauk.

oktober17

dei skal helst steikast i maklouba-krydder, som eg kjøpte på¨marknaden i jerusalem. dit kan jo du reise òg, eller så kan du heilt sikkert finne oppskrifter på nett med gode erstatningskrydder som går an å få tak i her.

oktober16

som i dei fleste arabiske rettar, er hakka og rista mandlar ein naturleg del av maklouba. eg trur du med hell kan strø dei oppå til slutt.

oktober15

ok, no kjem det morosame! start med ein tom kjel. så legg du nedi kjuklingen, sprer den litt utover, og syter for at det blir eit hol på midten. oppå kjuklingen legg du grønsakene, før du fyller holet med ris og legg resten på toppen. til slutt tek du vatnet du hadde risen i og tømmer på toppen. då blir det omlag slik:

oktober18

no er det ein god del væte som må koke inn. det skal den få lov til. i mellomtidi kan du koke turkish coffee til kjærasten din, fordi det får ein gjerne når maten er forseinka i arabia.

oktober20

(skal serverast i små, små koppar)

oktober21

den er sterk og søt og heilt fantastisk.

oktober19

ah, mykje betre. når du føler på deg at den er turr nok, er du klar til å servere. då tek du ein tallerken og legg som lok på kjelen. så snur du kjelen opp ned. ideelt sett ligg då makloubaen som ei vakker formkake på tallerkenen og du får evig god sjølvtillit på kjøkenet. det er mange mellomstadium mellom dette og katastrofe, og det er heilt lov å pynte litt på formi før du serverer. uansett, min maklouba såg slik ut:

oktober22

oktober23

så må du ha førebudd ein agurksalat, den skal helst vera agurk og tomat, men dersom du - som meg - har gløymt å kjøpe tomat, kan du jo vera kreativ. sjølv om eg ikkje er heilt sikker på om sølvlauk er fyrstevalet. yoghurt derimot, er heilt nødvendig. naturell, altså.

oktober24

sånn, då er den ferdig. til dessert kan du eventuelt laga baspousa (som eg faktisk har lært meg å skrive på arabisk, بسبوسة), det laga eg i går kveld. det er godt og har kokos og semulegryn.










Trivialitetar

Mitt profilbilde

Barndomsheim: Lærdal

Somme er i tvil: Gut

Fødd: 1990

Meir!